ในเช้าวันอันสดใส นกน้อยกำลังเริงร่ากับแสงใหม่แห่งวัน สีทองจับขอบฟ้า แมกไม้ใบหญ้าพากันเล่นลม นกน้อยก็โผบินทักทายสรรพสิ่ง และแล้วนกน้อยก็พลันพบกับสิ่งแปลกตาซ่อนอยู่ในหลืบใกล้กับกระดานตารางรูปทรงสี่เหลี่ยมที่มนุษย์ใช้ในการประลองปัญญา นั่นคือ กระดานหมากรุก นั่นเอง ที่ตรงนั้น มีม้าหมากรุกกำลังนั่งร้องไห้ นกน้อยเลยโผบินเข้าไปใกล้ แล้วถามว่า
"เป็นอะไรไปเหรอม้า ร้องไห้ทำไม วันนี้ขุนไม่อยู่เหรอ"
ม้าหมากรุกได้แต่มองด้วยแววตาหม่นๆ แล้วตอบว่า "ฉันอิจฉาเธอจริงๆ เลยนะ นกน้อย"
“เรื่องอะไรกันนี่ อยู่ๆ มาอิจฉากันซะอย่างงั้น” นกน้อยตอบ
“เธอรู้ไหม ฉันมองเธอแล้วรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตัวเอง” ม้าหมากรุกพ้อต่อ
“ยังไงกัน” นกน้อยสงสัย
“ฉันอิจฉาในความอิสระเสรีของเธอ เธอรู้ไหม ว่าชีวิตฉันน่าเบื่อเพียงใด ฉันไม่เคยได้ใช้ความคิดของตัวเองเลยสักครั้ง ฉันต้องรอให้คนอื่นมาบงการ ฉันไม่สามารถกำหนดชีวิต ฉันต้องฝืนใจอยู่ชั่วนิรันดร์ เธอลองคิดดูสิว่าน่าเศร้าขนาดไหน ฮื่อๆ"
แต่ฉันว่าสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นก็คือ ... ฉันเนี่ยแหละคือม้าหมากรุก 
edit @ 16 Oct 2007 22:52:31 by It's me
